Abelard, Abélard, Abaelardus, Abailard, PIERRE (PETRUS), ur. 1079, Le Pallet k. Nantes, zm. 21 IV 1142, Saint-Marcel k. Chalon-sur-Saône, fr. filozof i teolog. Studiował dialektykę u Roscelina z Compiègne w Loches, uczył się retoryki u Wilhelma z Champeaux w Paryżu, później, z racji sporów nauk., opuścił szkołę paryską i z dużym powodzeniem nauczał dialektyki w Melun i Corbeil. Po studiach teologicznych u Anzelma z Laon udał się do Paryża, gdzie od 1113 prowadził słynne wykłady. Miłość do uczennicy Heloizy, narodziny syna, Astrolabiusza, i zawarty potajemnie ślub ściągnęły nań zemstę wuja Heloizy, kanonika Fulberta — napad zbirów i kastrację (1118), po której wstąpił do klasztoru w opactwie Św. Dionizego.
Heloiza
zaś złożyła śluby zakonne w klasztorze Argenteuil. A. napisał
wówczas Theologia Summi Boni, które zostało potępione na
synodzie w Soissons (1121).