Abelard cz2:

A. oddalił się na pustkowie w Quincey k. Nogent nad Sekwaną, zbudował tam kaplicę pod wezwaniem Parakleta (Ducha Świętego) i podjął nauczanie. Po objęciu godności opata w Saint Gildas w Rhuys ofiarował usuniętym z Argenteuil zakonnicom (na przeł. 1129 i 1130), wraz z ich przeoryszą Heloizą, zabudowania klasztorne w Quincey. Stał się duchowym opiekunem mniszek, napisał dla nich regułę zakonną, układał hymny, kazania i listy. Powrócił do Paryża (na przeł. 1135 i 1136) i otoczony tłumami słuchaczy nauczał filozofii oraz teologii na Wzgórzu Św. Genowefy. Wtedy, u szczytu sławy i zdolności twórczych, napisał swoje gł. dzieła, m.in.: Komentarz do Listu św. Pawła do Rzymian (1885, wyd. pol. fragmentu 1970), Etyka, czyli Poznaj samego siebie (1885, wyd. pol. 1969), Rozmowa pomiędzy filozofem, Żydem i chrześcijaninem (1885, wyd. pol. 1969). Na synodzie w Sens (1140) potępiono kilkanaście tez jego nauki, a papież skazał go na wieczne milczenie. Opat klasztoru w Cluny, Piotr Czcigodny, udzielił mu schronienia i doprowadził do uchylenia papieskiego wyroku.