W etyce A. podjął zagadnienie podstawy moralności czynów ludzkich. Dowodził, że czyn sam z siebie nie ma kwalifikacji moralnej, jego wartość wynika z intencji działającego człowieka. Intencję konfrontował z normą obiektywną, którą wg niego jest wola Boża wyrażona w prawie naturalnym. Podmiot działający winien starać się o trafne rozpoznanie tej normy w swoim sumieniu. Postępowanie wbrew temu, co człowiek poznaje jako powinne, jest czynem grzesznym, przyzwoleniem na zło, a tym samym okazywaniem pogardy Bogu. A. opracował metodę dowodzenia teologicznego. Przez wprowadzenie doń reguł dialektyki dowartościował w interpretacji prawd wiary rolę ludzkiego rozumu, który ma zgłębiać sens wyrażających je słów i uzasadniać dane Objawienia.