Metoda ta stała się hermeneutyką; tradycji teologicznej, której świadectwa miał badać rozum, kierując się w dyspucie regułami przedstawionymi w przedmowie do traktatu Tak i Nie (ok. 1121–1122, wyd. 1885, wyd. pol. 1969). W obszernym dziele pt. Theologia (w 3 zasadniczych jego wersjach wyd. 1885): Theologia Summi Boni (ok. 1119–1120), Teologia chrześcijańska (ok. 1122–1126, wyd. pol. 1970), Theologia Scholarium (ok. 1135–1139) A. starał się za pomocą metody dialektycznej oraz analogii (log.) wyjaśnić jedność natury Bożej i troistość Osób. Podawane przezeń uzasadnienia tajemnicy Trójcy Świętej i tłumaczenia relacji między Osobami Boskimi ściągnęły oskarżenie o sabelianizm. Na synodzie w Soissons krytykowano go za przypisywanie atrybutu wszechmocy szczególnie (specialiter) Bogu Ojcu, w Sens zaś — za pogląd, że każde boskie działanie, w tym i stwarzanie, jest koniecznym, bo zdeterminowanym naturą Bożą, aktem wyboru tego, co najlepsze.