Jednym z najistotniejszych motywów poezji A. stała się odmiana losu, sama istota zmian i rejestracja ich skutków. Dramatyczne koleje życia osobistego (tragiczna śmierć Gumilowa — 1910–18 mąż A., aresztowanie syna) i wrogie ataki krytyki były przyczyną milczenia poetki w latach 1925–35. A. zajmowała się wówczas studiami nad historią sztuki i architekturą Leningradu oraz badaniem dorobku lit. A. Puszkina (eseje o Puszkinie, pol. wybór Mój Puszkin 1976). Po wieloletniej przerwie w twórczości powstał wiersz Poeta (Borys Pasternak) (1936; B. Pasternak odegrał ważną rolę w twórczości A.) oraz wstrząsający w wymowie poemat oratoryjny Requiem (1935–43, uzupełniony 1957–61, wyd. Monachium 1963, pol. przekład całości w: Akme znaczy szczyt 1986), poświęcony ofiarom represji stalinowskich 1937–38. W swej liryce (najkonsekwentniej od zbioru Anno Domini MCMXXI) wykorzystywała bibl. i hist. sensy imienia Anna, a także znaczenia pseudonimu Achmatowa i różnych dat. Oznaczenia dat rocznic własnych i cudzych, pamiętnych chwil są stałym elementem jej wierszy.