W wierszach z okresu II wojny świat. poetka upamiętniła tragedię i bohaterstwo walczących w obronie ziemi ojczystej (Izbrannoje 1943, cykl Wietier wojny 1941–44). Podsumowaniem twórczości A. jest zbiór Bieg wriemieni (1965), obejmujący wiersze drukowane wcześniej i poezję lat powojennych. Do stałych, znamiennych cech warsztatu poetyckiego A. należy nadawanie epickiego charakteru swej poezji, dialog, często polemiczny, z własnymi utworami, autocytaty, cyklizacja (oprócz zamierzonych, tzw. cykle wtórne, układane później, np. Tajemnice rzemiosła, 1936–59). W jej liryce można znaleźć odwołania do tradycji chrześc., antycznej, lud., do twórczości m.in.: Dantego Alighieri, W. Szekspira, P. Shelleya, J. Keatsa, G. Byrona, Puszkina, F. Dostojewskiego, I. Annienskiego, A. Błoka, kompozycji D. Szostakowicza, I. Strawinskiego, F. Chopina. Poezja A. na trwałe weszła również do teorii literatury XX w.; jej liryka stanowiła podstawę do sformułowania najważniejszych tez przez formalistów (B. Eichenbaum, W. Żyrmunski) i przedstawicieli nowszej semiotyki (poetyki semantycznej i intertekstualizmu). A. tłumaczyła poezję narodów Wschodu, serbskie pieśni hist., utwory poetów pol. (wiersze J. Słowackiego i M. Jasnorzewskiej-Pawlikowskiej). Polskie wybory poezji A.: Poezje (1964), Poezje wybrane (1970), Poezje (1981), Wiersze (1989).