Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej w bryt. strefie okupacyjnej, 1950–66 — w całej RFN; jako przewodn. zachodnioniem. Rady Parlamentarnej 1948–49 wywarł duży wpływ na ostateczny kształt Ustawy Zasadniczej RFN; 15 IX 1949 wybrany pierwszym kanclerzem rządu zachodnioniem., urząd ten sprawował nieprzerwanie do 15 X 1963; 1951–55 był również min. spraw zagranicznych. Wspierał odbudowę gosp. kraju i tworzenie struktur systemu demokr., konsekwentnie współrealizował koncepcję społecznej gospodarki rynkowej min. L. Erharda, dzięki której RFN nie tylko dźwignęła się z ruin, ale i stosunkowo szybko osiągnęła wysoki poziom życia; zaowocowało to stabilizacją wewn. i rosnącym poparciem społecznym. W polityce zagranicznej A. dążył do odzyskania suwerenności i zaufania międzynar., przede wszystkim do powiązania RFN ze światem zach., widział w tym szansę zabezpieczenia się przed komunizmem; obawiał się wycofania USA z Europy, uważał, że państwa zachodnioeur. powinny stworzyć nowe centrum polit.; był jednym z inicjatorów jedności zachodnioeur.; 1949 podpisał z zach. mocarstwami okupacyjnymi umowę petersberską, zezwalającą m.in. na wstępowanie RFN do organizacji międzynar. (1950 przystąpienie do Rady Europy, 1951 — do Eur. Wspólnoty Węgla i Stali), w traktacie z 1952 (zw. traktatem niem.) uzyskał dla RFN niemal całkowitą suwerenność w polityce wewn. i zagranicznej, w zamian za przystąpienie do projektowanej Eur. Wspólnoty Obronnej, a w wyniku paryskich układów 1954–55 przyjęto RFN do NATO i Unii Zachodnioeur., od 1957 — stała się czł. EWG i EURATOM.