Równocześnie z realizacją idei integracji A. rozwijał stosunki dwustronne, zwł. z Francją, 1954 zawarł z nią porozumienie w sprawie Zagłębia Saary, 1963 oba kraje podpisały układ, rozpoczynając okres zbliżenia i pojednania; 1952 podpisał umowę o odszkodowaniach z Izraelem. Był natomiast przeciwny wszelkim propozycjom ZSRR, które zakładały zjednoczenie Niemiec pod warunkiem ich neutralizacji (noty Stalina z III i IV 1952). W 1955 A. doprowadził jednak do nawiązania stosunków dyplomatycznych z ZSRR, uzyskał m.in. zgodę na zwolnienie 10 tys. jeńców niemieckich. A. odrzucał natomiast możliwość nawiązania stosunków z PRL — gł. przeszkodą, oprócz antykomunist. przekonań kanclerza, była racja stanu RFN: nieuznawanie granicy pol.-niem. (traktował ją jako przedmiot ewentualnego przetargu w przyszłym traktacie pokojowym) oraz istnienia NRD (tzw. doktryna Hallsteina); przeciwni temu byli także „wypędzeni”, którzy w latach 50. odgrywali znaczną rolę w polityce RFN.