Abe Kōbō, właśc. Abe Kimifusa, ur. 7 III 1924, Tokio, zm. 22 I 1993, tamże, japoński prozaik, dramatopisarz i eseista. Wychowywał się w Mandżurii, czego konsekwencją było poczucie wyobcowania i brak charakterystycznej dla twórców japońskich silnej łączności ze stronami rodzinnymi; ukończył studia med., co zapewne przyczyniło się do nasycenia jego utworów elementami zaczerpniętymi z nauk ścisłych, zwł. w futurystycznych i katastroficznych powieściach fantastycznonauk. (Czwarta epoka 1959, wyd. pol. 1995). Interesował się twórczością F. Dostojewskiego i F. Kafki. Przez pewien czas fascynował się też marksizmem i należał do partii komunist. (1962 usunięty). Alienacja jednostki, utrata tożsamości, chaos i dezintegracja więzi społ. to gł. motywy twórczości A. W powieści Kobieta z wydm (1962, wyd. pol. 1968) akcentuje możliwość akceptacji narzuconej siłą rzeczywistości i znalezienia w niej wolności, odrzucając słabość postaw eskapistycznych. W celu przedstawienia problemu utraty własnego „ja” i pochłonięcia przez zdehumanizowane społeczeństwo często posługiwał się motywem zaginięcia (Kobieta z wydm), labiryntu (Schadzka 1977, wyd. pol. 1995, Moetsukita chizu ‘spalona mapa’ 1967), ucieczki od społeczeństwa (surrealist. powieść Hako-otoko ‘mężczyzna w pudełku’ 1973) oraz przemiany, zwł. w przedmiot (opowiadania Akai mayu ‘czerwony kokon’ 1951, Dendorokakariya 1948, dramat Mężczyzna, który przemienia się w pałkę 1969, wyd. pol. 1984); krytykował słabość i pozorność więzi rodzinnych (dramaty To ja jestem duchem 1958, wyd. pol. 1972, Przyjaciele, 1967, wyd. pol. 1975). Pisał także eseje (Toshi-e-no kairo ‘korytarze do miasta’ 1980), słuchowiska radiowe, scenariusze filmowe. Ponadto działalność reżyserska, m.in. w zał. przez siebie 1973 Abe Kōbō Studio.